Mijn leven als werkende mama

4 jaar lang ben ik thuisblijfmama geweest. Daarna ging ik studeren en daarna kwam ik weer thuis te zitten. Maar niet voor lang. Na een half jaar had ik een baan en dat was voor ons allemaal even omschakelen.

Ik heb altijd geroepen dat zolang mijn kinderen klein zouden zijn, ik thuis zou blijven om voor ze te zorgen. Naïef als ik was dacht ik dat dat wel haalbaar zou zijn. De eerste jaren toen ik nog bij de ex was, was dat ook haalbaar. Ik was thuis voor uk en hij werkte. Toen ik 4 jaar geleden de stap maakte om bij hem weg te gaan viel natuurlijk ook het financiële plaatje weg. Ik maakte mij niet veel zorgen. Het was in principe allemaal vlot geregeld. Dit zou ik wel volhouden. Alleen komt er bij de bijstand ook een andere zorg. Je bent verplicht om te solliciteren. Ik vond het nogal wat. Die verplichting om tegen mijn wil in te moeten werken terwijl ik mijn kind wou opvoeden en niet op de kinderdagopvang wou stoppen. Ik kreeg op dat moment de keus, of een baan die ik niet zag zitten of terug de schoolbanken in om mezelf te laten omscholen.

Gezien het feit dat ik 25 was maakte ik de keus om mij dan maar te laten omscholen. Iets in de administratie want dat gaf meer kans op de arbeidsmarkt. Op school werd ik gelijk in het diepe gegooid. Ik kon in februari starten, maar dan wel halverwege de 2 e klas gezien mijn leeftijd en ervaring. Voor Keano moest alles snel geregeld worden. Ik vond een gastouder bij ons in de buurt die flexibel genoeg was en dagen dat mijn vriend het kon overnemen stond hij er. Keano zou dat jaar ook 4 worden en naar de basisschool gaan. Prima te combineren dacht ik zo. En dat viel inderdaad reuze mee. Mijn uren vielen mee, ik was meer thuis dan op school en ook met het leren en huiswerk had ik geen problemen gezien het feit dat mijn kleuter zich prima zelf vermaakte en ’s avonds geen drama maakte en de nachten doorsliep. Wel moesten we beiden wennen aan het feit dat mama niet meer alles kon doen, zo heeft mijn vriend huisarts afspraken overgenomen en werd hij ineens eerste aanspreekpunt op school. Dat was voor mij toch wel even een dingetje.

Na mijn studie anderhalf jaar later kwam ik weer thuis in de bijstand te zitten. Banen lagen nou eenmaal niet voor het oprapen. Ik vond het heerlijk om gewoon weer even mama te zijn. Eerste aanspreekpunt op school, en zelfs mogelijkheden om te helpen op school waar ik kon. Maar financieel was het niet geweldig. We hadden het niet breed, konden niks extra’s doen en dat stak mij toch wel. Dit was niet wat ik wou voor mijn kind. En dan zul je denken, en je vriend dan? Ja we woonden niet samen dus hij was absoluut niet verplicht om bij te dragen. Ik besloot te gaan zoeken naar werk wat ik toch kon combineren met het mama zijn. En dat vond ik in november 2016 bij mijn huidige werkgever. Een parttime functie in eerste instantie met uitloop op fulltime.

En fulltime werd het vanaf februari vorig jaar. Mijn vriend werkte niet en wou de zorg voor Keano op zich nemen wat prima was gezien de band tussen die twee. Hij vond het niet erg om “thuisblijfpapa” te zijn terwijl mama zich kon richten op haar baan. Mijn uren waren niet super vervelend en zeker toen we verhuisden naar dezelfde plaats als waar ik werk had was het alleen maar gunstig. Ik begon wel vroeg maar was elke dag voor 16.45 thuis. Op dat moment kwam ik thuis in een schoon huis, stond het eten klaar en was Keano een blij mannetje want van papa mag hij toch iets meer. Maar ook hij had verplichtingen natuurlijk. Vanaf juli waren we ineens beide fulltime aan het werk. Financieel natuurlijk super fijn maar bij Keano begonnen we gedragsveranderingen te merken. Hij werd opstandiger maar tegelijkertijd aanhankelijker richting ons. Hij wou niet meer slapen, niet meer spelen, alleen maar om zoveel mogelijk bij ons te zijn. Toen we alle drie vakantie hadden merkten we overduidelijk verschil bij hem. Keano bloeide helemaal op. Hij werd zichzelf weer. Ik zag hem genieten van de aandacht, ook al deden we helemaal niks samen met hem. Dat voor ons een punt waarop we bijna een avond lang alles hebben afgewogen. Mijn vriend kon niet minder gaan werken
dus dan was er eigenlijk maar één optie. Ik moest gaan aangeven dat ik minder wou gaan werken.

En dat doe ik nu sinds november dan ook. Elke dag tot 14 uur, daarna haal ik hem zelf van school en heb ik alle tijd voor hem. We hebben hem zien veranderen van een afhankelijk klein jongetje dat alleen maar wou knuffelen met papa en mama naar een jongen die zijn eigen gang gaat, maar nog wel super enthousiast als papa uit het werk komt. Die band tussen die twee is alleen maar sterker geworden. En ik vind het werkelijk heerlijk om de eerste te zijn die zijn verhalen aanhoort, even samen na schooltijd iets te drinken en iets te eten en hem daarna naar buiten of z’n kamertje te zien vliegen. Ook voor mijn vriend is het fijn. Toen we beiden nog fulltime werkten waren we na ons werk nog bezig met Keano ophalen, boodschappen doen, koken, huishouden enz. Nu is alles gedaan als hij thuis komt en kunnen we ook echt even tijd samen, met z’n drieën doorbrengen.

Maar eerlijk is eerlijk, ook werken vind ik fijn. Even geen mama zijn en gewoon sociale contacten hebben. Het gevoel hebben dat ik mij nog enigszins nuttig kan maken. Ik denk dat ik mij oprecht zou vervelen als ik nu een thuisblijfmama zou zijn.

Werken jullie als moeder zijnde? Zou je het anders willen?

Advertenties

2 gedachtes over “Mijn leven als werkende mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.