Boekrecensie | Dicht bij Jou

Ik heb de afgelopen jaren een voorkeur ontwikkeld voor één schrijfster. Na het boek Voor Jou van Jojo Moyes was ik verkocht. Ik heb ondertussen elk boek van haar in bezit en elk boek ook huilend zitten lezen. Iets wat niets voor mij is, want ik heb nog nooit bij boeken gehuild…behalve dus bij die van haar. Zo ook bij onderstaand boek. 

Dicht Bij Jou

Projectontwikkelaar Mike Dormer vertrekt vanuit Londen om in Silver Bay, Australië, een kustresort te bouwen. Maar de bewoners van het excentrieke Silver Bay Hotel weten al snel Mikes gehaaide ideeën te temperen. Door de intrigerende Liza McCullen, haar tienjarige dochtertje Hannah en haar legendarische tante Kathleen, die lang geleden de grootste haai ooit in Silver Bay heeft gevangen, begint Mike te twijfelen aan zijn motieven. Wanneer duidelijk wordt dat het bouwproject een negatieve invloed heeft op de walvissen, is het onvermijdelijk dat de tegengestelde belangen van Liza en Mike botsen, met heftige gevolgen voor iedereen.

 

Toen ik de samenvatting zo las trok het mij niet echt. Maar ik heb dat bij meerdere boeken van Jojo Moyes gehad. De achterkant van de boeken verklappen namelijk nooit het échte verhaal bij haar. Ik vond na het lezen van dit boek dat de achterkant ook niet helemaal klopte. Waarom moet je natuurlijk zelf maar lezen.

Waar ik bij dit boek heel erg aan moest wennen en wat er voor zorgde dat het even duurde voor ik goed in het verhaal kwam te zitten, was dat het vanuit enorm veel personages geschreven is. Niet alleen vanuit Mike, Liza, Hannah of Kathleen maar ook vanuit de verloofde van Mike en de stille aanbidder van Liza. Dat zijn dus 6 verschillende personages waar je in het hoofd kruipt, wat dan zorgt dat je situaties dubbel leest. Het was voor mij nogal verwarrend af en toe en heb sommige bladzijdes 2 keer moeten lezen. Echter is dat wel echt iets voor Jojo Moyes, bij bijna alle boeken die ik van haar heb gelezen wordt er niet vanuit één personage het verhaal verteld. Iets waar ik toch bij elk boek weer even doorheen moet om écht in het verhaal te komen.

Echter deed dat niks af aan het gevoel wat het boek je geeft. Er zitten spannende momenten in, die zo geschreven zijn alsof je er zelf bij bent. De liefde tussen personages spat er van af en de moeilijke emotionele momenten maak je absoluut samen met de personages mee. De verrassende twist in het boek is de situatie achter Liza en Hannah. Ja het einde was een beetje te verwachten, maar goed bij elke ‘roman’ is het van te voren wel te voorspellen. Nee het boek heeft mij deze keer niet aan het huilen gekregen maar op een gegeven moment zat ik wel weer zo in het verhaal dat ik het boek niet weg kon leggen. Wat ik fijn vind aan de boeken van Jojo Moyes is dat alles tot in detail beschreven wordt waardoor het voelt alsof je er echt bent, dat vind ik knap als je dat met alleen maar woorden kan. En dan zonder dat het echt vervelend wordt.

Kennen jullie de boeken van Jojo Moyes? Wat is jullie lievelingsschrijfster?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.